Of ik me na al die weken lockdown niet begin te vervelen, zo luidt de vraag. “Wat kan je immers doen wanneer er niks te beleven valt?” Hoezo, niks te beleven valt? Even is het voor mij de wereld op z’n kop. Soms heb ik het gevoel dat mijn gesprekspartners mij niet begrijpen, maar deze keer is het omgekeerd.
Ik begrijp echt niet hoe ik me zou moeten vervelen. Er is zoveel te weten – en niét te weten. Zoveel om te creëren. Zoveel nieuwigheden om te ontdekken. Zoveel om verwonderd over te zijn, zoveel oneindige mogelijkheden in denken, in nadenken over denken, in verbeelding, in ontleden van gelaagdheid, in emotie. In abstract bespiegelen. Zoveel variaties in associatief-divergent exploreren of conceptueel-convergent creëren. Hoe zou dat me nu ooit kunnen vervelen? Creativiteit gedijt in zeeën van tijd!
“Verveel je je nog niet?”
Nee hoor, alleen met mijn gedachten verveel ik me nooit! In gesprek met bepaald gezelschap daarentegen, verveel ik me wel eens.
Carolien Libbrecht 