Ik hou van de stilte. Het ontspant me meer dan wanneer er veel gepraat wordt en weinig geluisterd. Soms lijken mensen naast elkaar heen te praten als tegenovergestelde verkeersstromen gescheiden door een middenberm.
– Tussen die mensen
voel ik de koude die me
langs achter besluipt –
De winter is begonnen, een solitaire wandeling roept. In mijn linkerooghoek verschijnt een vos. Het schemert, de zon zal zo dadelijk opkomen, een lage mistlaag hult alle leven in mysterie en de lucht vertoont talloze tinten roze. De staart van de vos lijkt secondenlang -in slowmotion- evenwijdig aan de weg te zweven achter het lijf van de vos aan, als ware het een vastgemaakt karretje op een achtbaan dat zijn rails volgt.
Wat een wonder van de natuur zo’n perfect-z’n-glooiende-weg-volgende staart!
– Zalig zo alleen
in the middle of nowhere.
Hier hoor ik de wind –
Een haibun is een vorm van Japanse dichtkunst waarbij proza en poëzie met elkaar verweven worden. De haiku roept een bijpassend gevoel op of vormt een subtiele brug tussen verschillende stukken proza.
Carolien Libbrecht 