So tell me how can it be what was once a dream now seems a distant memory of being free
Categorie archief: Dichtkunst
Duomonoloog
Absurde conversaties tussen mensen die langs elkaar heen praten als verkeersstromen gescheiden door de middenberm als spookrijders die elkaar nooit raken Is dit een droom Of een nachtmerrie Of beide Geen van beide Absurd, dat is het wel Welkom – Welkom in Absurdistan Gedicht in gesprek met het kunstwerk “Luister” van Roos Mannaerts, inMeer lezen over “Duomonoloog”
Of toch
In duizend straten stromen mensenmassa’s samen zonder mij te zien En ik voel een vraag – geen antwoord Of toch een vraag – een antwoord op de vraag Wie ben jij als niemand kijkt? Gedicht in gesprek met het kunstwerk “Soulmirror” van Dominic Huyghe, in het kader van de tentoonstelling The Enchanted Garden 2024.
Left
Left It ain’t right should be left Therefore I change it Now it’s left And that feels right Gedicht in gesprek met het kunstwerk “It’s time to revitalise” van Dominic Huyghe, in het kader van de tentoonstelling The Enchanted Garden 2024.
De vier seizoenen
Houden van de lente en de zomer en de zon zes zalige maanden maar wie is wie de schoonheid van de herfst niet ziet en de winter verafschuwt om zijn kaalte kilte en kou, waarom Kijk dan alle zonden van de wereld verstopt onder het afgevallen bladerdak onder de mat geschoven vertrappeld met tuingeuren gedweeMeer lezen over “De vier seizoenen”
6 woorden wonder
Een 6 woorden wonder: een verhaal, memoire, gedicht of grap verteld in een luttele 6 woorden. Geschreven om te entertainen, te ontroeren of beroeren. Om bij te lachen of te huilen, met een subtiele dubbele of verborgen boodschap. In het beste geval met een spitsvondige woordspeling erbovenop. Ziedaar het concept van de jaarlijkse Engelstalige schrijfwedstrijdMeer lezen over “6 woorden wonder”
Haibun: Ciel d’Azur
Ik ben opgelucht wanneer we voorbij Parijs vliegen. Het einde komt in zicht. Vandaag ben ik om 03h opgestaan om naar Fuerteventura te vliegen en de terugvlucht duurt lang. De Eiffeltoren met de ring van Parijs eromheen, lijkt van hierboven op een zonnewijzer. Ik kan me voorstellen dat daar beneden al veel mensen op eenMeer lezen over “Haibun: Ciel d’Azur”
Haibun: Solitude
Ik hou van de stilte. Het ontspant me meer dan wanneer er veel gepraat wordt en weinig geluisterd. Soms lijken mensen naast elkaar heen te praten als tegenovergestelde verkeersstromen gescheiden door een middenberm. – Tussen die mensenvoel ik de koude die melangs achter besluipt – De winter is begonnen, een solitaire wandeling roept. In mijn linkerooghoek verschijnt eenMeer lezen over “Haibun: Solitude”
Carolien Libbrecht 